Amsterdam 2009.

Wat zegt dat, nou min of meer een test. Een test voor Ria dan, want Rietje en ik halen het wel. Zei het af en toe met grote moeite, maar het gaat. Maar voor Ria was het de afweging; doe ik New York of niet.

Als zij namelijk de halve van Amsterdam zonder pijn, blaren, misselijkheid, duizeligheid en andere ellende zou doorstaan, ging ze mee als Marathonner naar New York. Lukte het niet in onze hoofdstad zou ze misschien niet meegaan of bij hoge uitzondering als supporter.

Nou wil je als ervaren Marathonner niet mee naar de Marathon der Marathons als supporter, want als je er dan toch bent, wil je niets anders als meedoen.

Gelukkig ze heeft het gered. in een naar mijn idee, prima tijd van 2 uur 47. Zelf vond ze haar tijd niet goed, maar ze had heerlijk gelopen en dat was veel belangrijker dan de eindtijd.

Inschrijven voor de NYCM 2010 dus. Samen met Rietje, die in 2 uur 15 eindigde en dat was 3 minuten sneller dan in 2008, dus ook in euforie. Ook Miriam is al ingeseind dat ze begin november vrij neemt om richting de USA te vertrekken. Als supporter en personal assistant wel te verstaan, maar dat is ook best een zware taak.

Zelf ging ik naar Het Olympisch om uit te lopen na Berlijn. Gewoon effe een halve marathon met plezier, niet te snel gaan, niet overdrijven, maar gewoon lekker ontspannen lopen en genieten.

Dat is ten dele gelukt. Het ontspannen lopen ging prima, het genieten werkte ook goed. Vreemd hoor om 21 kilometer te lopen met een grote grijns om je mond. Nou ja 21, 19 en een half gingen zalig, de laatste 1 1/2 waren toch een heel stuk zwaarder als de rest.

Mijn beste tijd hier was 1 uur 52 en daar wilde ik nu in de buurt komen, maar als het niet lekker zou gaan, zou 2.02 ook mooi zijn. De eerste twee kilometer kom ik niet echt op tempo door de drukte. Dan word het ruimer en kan ik lekker gaan lopen. ‘T gaat echt fantastisch, elke km tussen de 5 rond en 5.05. Dat wordt dus een eindtijd van rond de 1.50.

En ondanks dat de man met de hamer achter mij aan zat in de laatste anderhalve kilometer (hij heeft mij niet geraakt, alleen maar geschampt) lukte 1 uur 50 uiteindelijk niet. Ik kwam binnen in 1 uur 47 minuten en 10 seconden. Een toptijd. Zo snel had ik sinds 2004 niet meer gelopen. Het is mijn derde tijd op een have ooit en bijna 6 minuten van de Amsterdam tijd af.

Gaaf, gaaf, gaaf. Het Stadionplein op rennend, hoor ik Andre Hazes uit de speakers schallen met Bloed, Zweet en Tranen. En dat klinkt zo lekker, zo heerlijk, ik kan meezingend het stadion in stuiteren. Geweldig, wat voelt dit weer goed. Eindelijk weer een wedstrijd gelopen waar ik me helemaal heppie de peppie voelde. Ik kom weliswaar kapot over de finish omdat ik nog even als een bezetene gelopen heb omdat ik onder de 1.47 probeerde te finishen, maar dat is supersnel over en kan ik weer met een brede grijns richting de medaille uitgifte.

Persoonlijk vind ik dat het finishen van een wedstrijd onnoemelijk veel belangrijker is dan de finishtijd. Behalve dan voor mijn eigen persoontje, dan is tijd in xe9xe9n keer wel belangrijk. Goed, voor ons alle drie is de missie geslaagd en kunnen we ons dus in gaan schrijven voor DE Marathon.

Vino

42 kilometer en 195 meter, dat was de reden om naar Berlijn af te reizen. Effe een Marathonnetje doen en dan de stad bekijken. Niets meer en niets minder. Uiteraard op de zaterdag voor de rampdag naar de Marathon markt om mijn startnummer op te halen en wat kleinigheden aan te schaffen. Berlijn heeft dit super voor elkaar. Een heel groot spektakel op het voormalige vliegveld Tempelhof. Echt alles wat met sporten te maken heeft is er te koop en voor redelijk lage prijzen. Zodoende toch weer met teveel spullen terug gekeerd, maar voorruit, we hebben het wel een keertje nodig. Het blijft wel gaaf om met duizenden andere hardlopers op zo’n festival rond te sjokken, te praten, te lachen en ervaringen uit te wisselen. We zijn per slot allemaal strijders in dezelfde strijd.

Trouwens ook van alles wat niets met sporten van doen heeft is er te koop. Weliswaar buiten op het platform, maar daar staan de patattenten, bierbrouwers, snoepverkopers, worstmakers en nog veel meer onduidelijke zaken spullen te slijten zodat je weer een takke eind moet gaan rennen om in model te blijven. Eigenlijk wel goed voor de sport dus. Rietje en ik hebben nog wel een grote pannenkoek met Nutela gescoord. Erg smerig, maar ja, uiterst nuttig voor de broodnodige koolhydraten hxe8.

Dan op zondag: de grote dag, om halfzeven uit bed om wat te eten, sportdrank te mixen, spullen klaar te zetten, zenuwachtig te gaan worden en dan richting de start.

Ongelofelijk, wat zijn 47.000 hardlopers bij elkaar veel mensen. Samen met de supporters en het nu al in grote hoeveelheden aanwezige publiek, zijn er volgens mijn gevoel ruim een half miljoen mensen rond het startterrein.

Gespannen doe ik m’n dingetjes die voor elke start moeten gebeuren; plasje plegen, trainingsbroek uit, loopjasje uit, plasje plegen, oud T-shirt aandoen, krentenbolletje eten, plasje plegen, spullen voor na de race in een tasje proppen, dat tasje afgeven bij organisatie, plasje plegen, Ria en Anneke gedag zeggen, die zeker niet gaan hard lopen, maar zich zullen laten vol lopen, naar het startvak en nog even een plasje plegen voor alle zekerheid. Ik moet er niet aan denken om tijdens de wedstrijd te moeten stoppen om sanitaire redenen. Tempo kwijt en weer opstarten kan ik niet en wil ik niet.

In het startvak wat rekken en strekken en de spieren los en warm maken, niet te vermoeiend doen, de komende vier uur zullen sowieso zwaar genoeg worden.

Dan klinkt het eerste startschot en gaan de rolstoelers van start. Een tiental minuten later worden ook de handbikers weggeschoten en dat allemaal met op de achtergrond de Bolero van Ravel. Majestueus gedaan.

09.00 uur, het startschot voor de Marathon knalt, we mogen weg. Heel langzaam komen we in beweging en na een dikke 10 minuten zie ik de startstreep en kan ik gaan beginnen aan mijn achtste Marathon. Het is enorm druk en de eerste km kan ik niet lekker in mijn eigen tempo komen. Gewoon teveel lopers. Bzzz, zegt dat ding om mijn pols, 5.50 over de eerste 1000 meter. Niet slecht, niet goed, maar het moet sneller.

Kilometer 2 tot en met 20 gaan beter, elke keer tussen de 5,25 en 5,37. Lekker strak ritme, iets sneller dan geplanned, maar het voelt goed. Bij de drankpost van 20 km is het veel te druk, maar omdat het warm aan het worden is moet en zal ik water hebben. ‘T kost me veel tijd, te veel tijd. Uiteindelijk de halve marathon in 1uur59. Nog steeds niet slecht, maar ook niet goed. Een eindtijd van onder de vier uur kan ik wel vergeten en ik zal aardig door moeten stampen om mijn pr van 4,09 te verbeteren. De benen worden zwaar, het lopen wordt zwaar en ik ga zweten. De tussentijden lopen op en in de laatste kilometers moet ik af en toe gaan wandelen. Jammer, maar helaas.

Dan is daar de Brandenburger Tor en 400 meter verder is de finish. Ik bijt op m’n kiezen en ploeter (het voelt niet meer dan hardlopen aan) het laatste stukje, zwaai naar het publiek en voel me ondanks alles best happy.

Eindtijd 4 uur 17. Niet goed en niet slecht. Ik troost me met de gedachte dat Haile Gebreselassi ook 3 minuten langzamer liep dan vorig jaar. Een schrale troost, maar da’s voldoende. Wel weer een Marathon uitgelopen en genoten van de vele bandjes, zangkoren, drummers, orkesten en andere muziekmakers langs de kant. Ook erg veel publiek die iedereen luid toejuicht, toeklapt, trommelt of anderszins lawaai maakt.

Rietje heeft een fantastische Marathon gerend. Met een finishtijd van 5 uur 08 een PR verbetering van maar liefst 23 minuten ! ! ! Het lag dus niet aan het parcours, de drukte of de temperatuur, dat ik en Haile niet beter konden. Rietje kon het dus wel.

De dagen erna zijn om Berlijn te zeit seejen. Een erg mooie stad. Een schizofrene stad. Een stad  van Oost en West, nog steeds zie je grote verschillen. Heerlijk door de stad gezworven, veel gezien en vooral plezier gehad. De Berlijners blijken vriendelijke en behulpzame mensen te zijn. Ze mogen trots zijn op zichzelf, hun stad en hun Marathon.

Berlijn en de Berlijn Marathon zijn niet zo overweldigend en fantastisch als New York, maar ze zijn een hele, hele goede tweede en komen aardig dicht in de buurt.

Effe een paar weken niet hardlopen, nou ja af en toe een klein stukje dan, niet meer dan een kilometer of tien. Of ietsje verder, een kleine halve marathon ofzo. Okxe9 maximaal 25 km dan.

Op naar de Amsterdam Marathon.

Vino

Ik heb hem. Ik heb heel lang nagedacht of ik zoiets wel zou aanschaffen. Ben niet zo van de gadgets enzo. En die krengen zijn ook nog eens niet goedkoop.

Toen wij een paar jaar geleden in New York waren voor de Marathon, had de firma Polar net zox92n ding op de markt gebracht, maar dat was met een foodpod. Ofwel zo’n ding dat je in de veters van je loopschoenen moet rijgen. En met 4 paar loopschoenen gaat dat niet werken. Daar hadden blijkbaar meer sporters last van, dus kwam Polar een soortement tasje voor op de bovenarm. Prettig als je in de zomer loopt en het warm is. Lekker schuren en schaven. Zo zie je maar weer, zijkerds hou je altijd.

Toch niet gekocht, maar er wel altijd over blijven zeuren.

Het zal je ondertussen duizelen, want waar heeft die gek het nou weer over. Ik heb het over een sporthorloge. Niet zomaar een sporthorloge, nee ik praat over een polscomputertje waar je in af kan lezen hoe hard je loopt, met welke gemiddelde snelheid, met de actuele snelheid, de tijd per kilometer, de totale gemiddelde tijd, je hartslag, het calorieverbruik, niet te vergeten de afstand en nog zox92n kleine 25 andere opties. Uiteraard allemaal mogelijk door GPS. Je kunt ook routes lopen en die later in de PC bekijken, of die route nog een keer lopen en dan kijken of je harder of net zo hard loopt als de eerste keer. Routes zijn ook te maken met Google Maps of Afstand meten.nl en dan in je klokkie te downloaden. Gewoon een stuk voor je mallemoers kont weglopen en dan na een bepaalde tijd de route laten omkeren kan natuurlijk ook.

De naam van dit wondermachientje is Garmin Forerunner 310XT.

Met geen foodpod, met geen armbandage of wat dan ook. De GPS-sensor zit in het apparaat ingebouwd. Daardoor wordt hij wel iets groter, maar geen geklier meer met het vergeten van dat voetending.

Gisteren heb ik er voor het eerst mee gelopen en ja, ik wilde dat deze er jaren eerder was geweest. Cijfergek als ik ben, ben ik tijdens het lopen altijd bezig met tussentijden, mogelijke eindtijden en nog een aantal van die totaal nutteloze en onzinnige wetenswaardigheden. Dit rekende ik dan uit met de door mij bekende kilometerpunten en de gelopen tijd op mx92n klok.

De Garmin is echt te gek. Geeft elke kilometer een zoemtoontje, trilt even en verteld mij in welke tijd ik die kilometer heb gelopen. In een paar andere schermpjes kan ik aflezen hoe ver ik gelopen heb met welke snelheid, wat de huidige snellheid is en ondertussen loop ik tegen mijn Virtuele Partner die een constante snelheid aanhoud en die ik dus moet volgen ofzo. Ook zie ik het door mij gelopen parcours.

In xe9xe9n woord geweldig. Helemaal kicken is dit. Geloof het of niet, ik ben er harder van gaan lopen. Uiteindelijk heb ik een gemiddelde van 5.33 per kilometer gelopen en dat is best snel voor een training van ruim 21 kilometer, zo vlak voor een Marathon.

Ik was in eerste instantie niet van plan om de Forerunner mee te nemen tijdens wedstrijden, maar ik neem hem zeker te weten mee naar Berlijn. Hopelijk doet ie mij daar ook een stuk sneller rennen.

Thuisgekomen loop ik naar onze computerzaal ? waar ik op mijn pc al de Garmin software geladen had, en die zegt dan ook x93piep, Forerunner 310XT gevondenx94. Alle gegevens worden automatisch overgezet en ik kan de route bekijken in Google Maps, ik kan mijn hartslag ritme bezien en het calorieverbruik per tijdseenheid. Een schitterende grafiek met alle kilometertijden en de afstanden die daarbij horen. Allemaal gegevens waar ik nooit iets mee doe of me mee bezig houd zodra ik klaar ben met de training, maar nu vind ik het helemaal geweldig gaaf en zit gewoon te genieten achter (eigenlijk voor, maar we zeggen nu eenmaal achter) mijn monitor.

Vino

Ik ben op het einde van een trainingsperiode voor een Marathon. De Marathon van Berlijn is het doel. Ik wil er hard lopen (voor mijn doen dan, want de wedstrijd lopers gaan bijna twee keer zo hard). Ik doe er ook van alles voor: veel en lang trainen, opletten met wat ik eet en de laatste paar weken geen alcohol. Me dunkt dat het een zwaar leven is. Vandaar dat onderstaand recept mij een topper leek en ik wilde dit dan ook delen met de rest van de wereld.

Eend met whisky

Benodigdheden:

Een eend van ongeveer 5 kg

2 grote flessen whisky

                liefst Ierse Ox92Conor

                of Schotse Mcx92Laughlin

500 gr spekreepjes

olijfolie

peper en zout

Bereidingswijze:

De eend larderen en de binnenkant inwrijven met peper en zout.

De oven 10 minuten voorverwarmen op 180 graden.

Een longdrinkglas voor de helft vullen met whisky

De whisky opdrinken tijdens het voorverwarmen van de oven.

De eend op een vuurvaste schaal leggen en een tweede glas whisky inschenken.

Het tweede glas whisky opdrinken en de eend in de oven zetten.

Na 20 minuten de oven op 2000 graden zetten en 2 glaven vubbe met whisky.

Beide glaven opdjinken en daarnja de scherven van het eerse glaz oplaape.

Nog een halvf glaz insjenke en op dlinke.

Na een halluffuuj de hove opendoen om de eend te sjekken.

Blantwondesalluf in de badkaamer gaan haale en op de bovekant van de linke hand doen.

Dun hove een sgop geeve.

Twee glave whissky insjenke en ut middelste glav leegdwinke.

Dun hove opedoen naadatte eerze glazz leeg is en de vuurvasse sjaal vastpakke.

Blantwondesalluf op de binnekant fan de rechtehand smere en de eend opraape.

Deend nois opraape en met nun hantoek de blantwondesalluf fan deend feege.

Dze hande ontfette met whzzki en duh tupe salluf weer oprapuh.

Tkappotte glazzopveege en deend twug in de hove duwe.

Deent uitsgelde en hadder duwe.

Dunhoverdeur opedoenn en deent drinduwe.

Duh tweede flezwhizzi opemake en weer ofereind zette.

Opstan fan dze floer en de spwekreepss ondr duh kas feege

Noggis opsaan fan floer en togmaar blijve zitte.

Uit de blez dlinke wantdhuh glaaze sijn op of kabot.

Dunhove uitsette duh ooge sluite en omfalle.

Eezmakkeluk

Ben heel erg in de running mood deze weken. Dit zijn de weken met de meeste kilometers in de aanloop naar Berlijn. En dat zijn er dan veel, kilometers bedoel ik, want er is natuurlijk maar xe9xe9n Berlijn.

Om de oplettende lezertjes niet te veel te vervelen, slechts een kleine opsomming:

Zaterdag 2xbd uur waarvan een duurloop in mijn eentje van een uur en daarna kracht en interval bij en met de club,

Zondag simpelweg 32 kilometer in een langzaam tempo van 6,30 per kilometer, niet gehaald het werd 6,15 p/km,

Maandag de eerste dag van de TrimSlim MOA en die samen met Rietje 1xbd keer gelopen, is toch 15,

Dinsdag tweede MOA dag en weer 1xbd keer, dus weer 15,

Woensdag is mx92n vrije dag, dus tijd voor een lange duurloop van, je raadt het al, bijna 33 kilometer,

Zondag en woensdag ook nog effe in de plomp gelegen om vissies en ander onderwatergedoe te bekijken.

Gewoon een beetje voor de ontspanning enzo.

Zondag in Vinkeveen, rond etenstijd. Het is er dan minder druk als de rest van de dag en we hebben veel geluk; bij het onderwaterhuis drie mooie grote snoekbaarzen, verderop in de oude botter een top exemplaar der snoeken. De botter wordt trouwens slecht, hij wordt natuurlijk ook bijna niet onderhouden, geen likje verf of wat teer tussen de naden. Zonde hoor.

Terug zwemmend zien we bij de grote boom een school met grote baarzen en met groot bedoel ik een gezinsmaaltijd groot. Ook twee majestueuze snoekbaarzen liggen hier te rusten. Fantastisch. Effe verderop zwemt een echt grote snoekbaars zowat tegen ons op, we schrikken alledrie, maar wij blijven stom en stil liggen terwijl hij de andere kant op schiet. De hele duik lang worden we begeleid door veel kleinen baarsjes en voorns. Een hele lekkere relaxte duik.

Woensdag avond toch maar naar Nederhorst den Berg. Daar vind ik de avond/nacht duiken altijd het gaafst.

Spannend door het vele betonijzer, de grote hoeveelheid betonplaten en heipalen, waarvoor je moet oppassen er niet tegen aan te zwemmen. Maar, en daar gaan we voor, er zit veel leven tussen. Het zicht is nu ook erg goed en we zien weer veel paling, rivierkreeftjes, schele pos, voorns, baarsjes en een modderprik. Ook zoetwater kwalletjes, die heb ik nog nergens anders gezien en kan er gefascineerd naar kijken hoe deze wezens door het water bewegen.

Na ruim een uur komen we alle twee zeer voldaan boven en we blijven dit een pracht plek vinden om te onthaasten en bij te komen.

Donderdag de derde MOA en ook nu 1xbd keer dus weer 15. Helaas gaat het absoluut niet lekker, nee sterker nog, het gaat waardeloos. Een vreselijke pijn in de rechterkuit, die constant tegen kramp aan zit. Ik zeg altijd voor de grap dat het goed zou zijn om alleen de laatste 12 km van de Marathon te trainen, omdat dat nu eenmaal de zwaarste zijn. Vandaag voelde het aan als die laatste kilometers, wat een ramploop, maar wel uitgelopen. Vooral dankzij Rietje, zij heeft me heel erg gesteund het laatste stuk.

Vrijdag is voor ons de laatste MOA dag en om het niet te verleren nog maar weer 1xbd keer en we zijn er klaar mee. Het ging gelukkig oneindig veel beter dan gisteren. Certificaat verdiend en zaterdag, een echte rustdag.

In totaal deze week dus een gros aan kilometers gemaakt en dat tikt aan in de benen, dat voel ik van m’n tenen tot onder in m’n rug. En toch voelt dat goed, want ik kan het dus toch.

Even nog een uitleg over de MOA; dit is de Marathon Op Afbetaling en wordt elk jaar in augustus door TrimSlim georganiseerd zodat alle leden in een aantal dagen een Marathon kunnen hollen of wandelen. Het zijn altijd heen en weer routes, zodat lopers en wandelaars elkaar tegenkomen. Gewoon gezellig en elk jaar weer leuk om te doen.

Vino

De evenementen commissie van ABC had een duikdagje in De Beldert bij Tiel bedacht. Ons maakt het eigenlijk niet uit waar we te water raken en zodoende kiezen we altijd de plekjes dichter bij huis. Maar misschien is het water in Gelderland wat minder nat, dus hadden we ons maar aan gemeld en vandaag was het zover. Met een aantal clubleden reden we rond half tien te auto naar de Zoelense zandweg. Wat een naam en ook nog eens niet in de NavTech te vinden, dus maar strak achter de anderen aanrijden. Hopelijk weten zullie wel de weg en rijden we niet als een stel idioten bijvoorbeeld zomaar Belgixeb binnen, of zo.

Gelukkig na bijna 5 kwartier toeren was er een afslag die De Beldert heet en aangezien toeval niet bestaat, moest dit wel het rampterrein zijn.

Parkeren op een sompig grasveld, vol met kuilen. Als dit een voorbode is verwacht ik er niet veel van, maar we zetten ijzereheinig door en kleden ons, na de briefing door Ronald, om in ons onderwatergevechtspak en lopen richting de steiger.

Daar is het redelijk druk, het lijkt een beetje op Vinkeveen op een bewolkte dag. Te water en onder blijkt het zicht erbarmelijk. Grote stofwolken doemen op en het is lastig om de bodem niet te raken als je die niet ziet. We duiken onder de 15 meter en het is slechts 12 graden. Te koud voor leuk. Dan stijgen we weer en ik denk dat we al voorbij de cockpit zijn gezwommen en bij de kant zitten. We waren namelijk op weg naar een hier afgezonken Cockpit van een Boeing. Ik geef een teken om naar de oppervlakte te gaan en daar te gaan kijken waar we zijn aan beland. Nog niet ver genoeg zien we en we besluiten, ook vanwege het zicht down under aan de oppervlakte naar de boei te snorkelen en daar opnieuw af te dalen naar het doel. Grappig, we zien ook een aantal clubleden dezelfde actie doen. Afgedaald bij de boei is de cockpit gewoon niet te missen en het is grappig om te zien en er even in te zwemmen, maar ik zie toch liever vis in plaats van staal en duikers.
We besluiten rechts af te slaan richting de kant en daar op een meter of 5 – 6 terug te duiken. Een goeie zet, want de temperatuur loopt ook weer op naar 19 graden en het zicht wordt een meter of tien. Veel grote scholen met kleine visjes. Leuk om te zien en hiervoor gaan we duiken. Even later een mooie snoek in het groen en we blijven er een tijdje liggen dobberen en kijken. Dan wordt hij ons zat en zwemt weg. Dan zwemmen wij ook maar verder en zien ietsje verderop een babysnoekje van een centimeter of tien. Erg leuk en lief. Dit is inderdaad waarom Ria en ik duiken. Mooi en mystiek zijn ook de boomtakken in de zon die door de oppervlakte heen breken en onder water verder groeien. Terug op de kant heeft iedereen nog overal stof in en op zitten en bijna allemaal besluiten we om het bij een duik te houden en van het zonnetje te gaan genieten in plaats van weer af te dalen naar de slecht zichtbare diepte.

Leuk om hier een keer gedoken te hebben en misschien op een doordeweekse dag nog eens, maar niet meer in een weekend of op vrijdagavond.

Vino

x93Duikx94 x93407

Deze duik en dan duik tussen aanhalingtekens was er een in het kader van het Dive Master brevet van Claudia. Als je opgaat voor dit brevet moet je iets aparts organiseren voor een duikclub. Nu is Claudia in het dagelijkse leven hoofdagente en zodoende was een moordspel ensceneren het meest voor de vin liggende.

We worden zondag morgen om 09.30 uur bij ABC in Vinkeveen verwacht en gelukkig regent het pijpenstelen, anders zou het nog leuk zijn geworden ook. Na de nodige koffie (blijkt later op de dag niet zo slim te zijn geweest) horen we het eerste deel van de opdracht, maar voordat we echt het water in mogen, moeten Vino en ik nog even geblinddoekt ons setje opzetten. Met al onze ervaring van het duiken tijdens schemering mag dat geen probleem zijn, alhoewel ik mijn inflatorslang niet lekker op mijn vest krijg. Dat kostte even tijd, nou het zij zo. Als we eindelijk de opdrachten onder water mogen gaan bekijken, zien we boven water al de nodige lampjes doorschijnen gepaard met een gekrioel van opstijgende luchtbellen. Dat beloofd wat!!, alleen gevoelsmatig niet veel goeds.

Nadat we ons in het duiktenue hebben gehesen, de nodige controles hebben gedaan, laten we ons in het water afzakken en vinden de eerste aanwijzing; x93het lijkx94. Ik probeer de situatie in mij op te nemen omdat ik ervan uitga dat we dat later moeten vertellen we en hoe we dingen hebben aangetroffen. Hier bij het x93crime scxe8nex94 x93hangt ook een kaartje met de volgende opdracht eraan. Het zicht is erg slecht en het lukt bijna niet de volgende opdracht te vinden.

We zagen een stofwolk en hadden zoiets van x93daar moet een aanwijzing zijn of een voorwerp liggenx94, als er dan ook  nog twee duikers uit die stofwolk komen, weten we het zeker. Dus die wolk in en met de buik over de bodem zigzaggend zoeken, knalt Vino gewoon vol met zx92n hoofd tegen een krat Heineken bier aan. Voorwerp gevonden, maar wel op een onconservatieve manier.

Uiteindelijk komen we boven en blijkt dat we maar een paar opdrachten hebben kunnen vinden. Dat mag de pret niet drukken.

Tijdens dit moordspel wel mooi een paar vette snoekbaarzen en een suffende snoek gespot, dus wat dat betreft hebben we al voor dat we klaar zijn een prijs gewonnen.

Als laatste opdracht mogen we, onder water, een politieautootje van lego in elkaar zetten. Jammer, Vino moet ongelofelijk nodig plassen, zijn geduld is in het Vinkeveense water niet te vinden en we krijgen het niet voor elkaar krijgen het autootje in elkaar ze zetten. Dus hup het water uit en zo snel mogelijk Gods water over Gods akker laten lopen . hxe8 hxe8, dat lucht op. We zullen x93de wedstrijdx94 niet gewonnen hebben , maar het was een hele geinige ervaring.

Naderhand bleek dat we via een vragenlijst de opdrachten moesten beschrijven, de naam van het slachtoffer ontdekken en de dader weten te ontmaskeren. Helaas voor ons, met zo weinig gevonden opdrachten wordt het enorm gokken.

Toch snap ik niet dat we niet hebben gewonnen, we hebben ontdekt dat de dader de schuldige was had en dat hij of zij het slachtoffer met het moordwapen had vermoord. Meer hoef je toch niet te weten als je een moord wilt op lossen.

Met een paar broodjes en nog een kop koffie, worden we weer een beetje mens, want de zon is verdwenen en ik vind het toch wel een beetje koud. Iedereen is blij en het is een fantastische dag geweest.

Hulde aan Erna en Claudia voor het organiseren van zox92n leuke duikdag.

Ria

We hebben een heerlijke vakantie in Duitsland en nog wat preciezer, Winterberg beleeft.

Jammer alleen is wel dat de naam Winterberg echt klopt. De camping waar we staan is in de wintermaanden de plek om in de skilift te stappen, maar nu is het eind juni en dus x94zomerx94 en toch wil het kwik de eerste paar dagen niet veel hoger dan 10 graden komen. Brrrx85 en dat met een tent. Winterberg zei ik toch. Niet mountainbiken dus, want we hebben geen winter kleding bij ons. Gelukkig is het een prachtige omgeving met erg veel wandel en langlauf routes. Na een paar dagen besluiten we, als het niet snel beter wordt, richting het zuiden te vertrekken. De volgende ochtend een stralend zonnetje, nog niet overdreven in de temperatuur, maar een heel stuk beter.
Ze hebben geluisterd boven.

Later in die week raken we aan de praat met een koppel dat vanuit Wenen via Zuid-Duitsland deze kant op is gespoeld. Wenen onder water, campings onder water, alles drijfnat en overlast alom.

Mazzel dat we gebleven zijn. Toeval bestaat niet, zeg ik altijd.

Gaaf fietsen hier trouwens. Een beetje zoals in de Vogezen, via houthakkerspaadjes de bergen op en af. En een rust, niet te kort. Geen autolawaai, geen krijsende kinderen, geen hard staande tvx92s, geen luidruchtig pratende mensen, gewoon vogels die fluiten en verder niks, heerlijk. En wij dan natuurlijk, die door die rustige natuur crossen en kreunen en stoempen. Ben blij dat we ons zelf niet horen.

Wel een vreemd volkje, die Noordrein Westfaalers. Zo hebben we het vermoeden dat de plaatselijke bakker illegaal groenten verkoopt. Dat komt, elke ochtend dat wij daar binnen kwamen vroeg de verkoopster. met zox92n schalkse blik x93Ja bieten?x94. En dan wij weer, x93Nee gewoon, twei croissants en twei von die breudsjen met von die gele zaadjes er aufx94. We kregen dan zonder morren wat we hebben wilden, twee franse croissantjes en twee harde bolletjes met sesamzaad, maar echt vertrouwen doe ik het niet.

We ontdekten ook waarom de Duitsers liever niet sportief zijn, let maar eens op de naam van de plaatselijke sportmasseur.

De tweede week trekken we ietsje zuidelijker en ietsje westelijker. Naar de Biggesee. Een van de grootste stuwmeren van Duitsland en volgens de kaarten een prachtige fietsomgeving. De camping, die we hebben uitgezocht, blijkt nog mooier te zijn dan de eerste. Een schitterend nieuw sanitair gebouw, met kookplaten en een eethoek. Gekker moet het niet worden, maar dit is natuurlijk geweldig voor die fiets reizigers, die koken in hun schoen, roeren met een spaak en eten met het dopje van hun fietsbel.

We hebben altijd weer medelijden met deze vakantie gangers. Ze kunnen mij niet wijsmaken dat je voor het plezier je hele hebben en houen op de fiets sjort, dan te zwaar bepakt de bergen op zweet, x92s avonds in een te klein tentje slaapt en dan x92s morgens met je x93ontbijtx94 in het vochtige gras moet zitten, want een stoeltje is onmogelijk op de fiets mee te nemen.

Hier werd het zelf warm. We gingen zelf een beetje zweten op de fiets. Kan nooit de bedoeling geweest zijn, maar ik kan mij niet meer herinneren wat we afgesproken hadden toen we dit bedachten.

De laatste dag, hoe kan het anders, het wordt angstvallig donker.

Het is pas twee uur x92s middags, daar ligt het niet aan. We zijn gelukkig dicht bij de camping, dus als een gele truidrager naar de tent.

We zijn een paar minuten op ons stekkie of de schuiven gaan open en werkelijk met emmers, troggen, vaten en/of bakken komt het naar beneden. Het begint ook te onweren en eng dichtbij ook.

De vijfde klap volgt direct op het weerlicht. Dit is me te gek en we besluiten om dit noodweer in de auto af te wachten, want voor je het weet zijn we zelf een deel van de barbecue. De auto staat op 4 meter van de tent en die afstand is groot genoeg om drijf te worden.

Vanaf het moment dat we in de auto zaten, is er geen onweersklap meer geweest. Hadden we dus eerder moeten doen. We vinden dit meer dan genoeg reden om lekker uit eten te gaan en alvast de spullen op te ruimen.
Morgen mogen we naar huis.

Vino

We hebben een heerlijke vakantie in Duitsland en nog wat preciezer, Winterberg beleeft.

Jammer alleen is wel dat de naam Winterberg echt klopt. De camping waar we staan is in de wintermaanden de plek om in de skilift te stappen, maar nu is het eind juni en dus xe2x80x9dzomerxe2x80x9d en toch wil het kwik de eerste paar dagen niet veel hoger dan 10 graden komen. Brrrxe2x80xa6 en dat met een tent. Winterberg zei ik toch. Niet mountainbiken dus, want we hebben geen winter kleding bij ons. Gelukkig is het een prachtige omgeving met erg veel wandel en langlauf routes. Na een paar dagen besluiten we, als het niet snel beter wordt, richting het zuiden te vertrekken. De volgende ochtend een stralend zonnetje, nog niet overdreven in de temperatuur, maar een heel stuk beter.
Ze hebben geluisterd boven.

Later in die week raken we aan de praat met een koppel dat vanuit Wenen via Zuid-Duitsland deze kant op is gespoeld. Wenen onder water, campings onder water, alles drijfnat en overlast alom.

Mazzel dat we gebleven zijn. Toeval bestaat niet, zeg ik altijd.

Gaaf fietsen hier trouwens. Een beetje zoals in de Vogezen, via houthakkerspaadjes de bergen op en af. En een rust, niet te kort. Geen autolawaai, geen krijsende kinderen, geen hard staande tvxe2x80x99s, geen luidruchtig pratende mensen, gewoon vogels die fluiten en verder niks, heerlijk. En wij dan natuurlijk, die door die rustige natuur crossen en kreunen en stoempen. Ben blij dat we ons zelf niet horen.

Wel een vreemd volkje, die Noordrein Westfaalers. Zo hebben we het vermoeden dat de plaatselijke bakker illegaal groenten verkoopt. Dat komt, elke ochtend dat wij daar binnen kwamen vroeg de verkoopster. met zoxe2x80x99n schalkse blik xe2x80x9cJa bieten?xe2x80x9d. En dan wij weer, xe2x80x9cNee gewoon, twei croissants en twei von die breudsjen met von die gele zaadjes er aufxe2x80x9d. We kregen dan zonder morren wat we hebben wilden, twee franse croissantjes en twee harde bolletjes met sesamzaad, maar echt vertrouwen doe ik het niet.

We ontdekten ook waarom de Duitsers liever niet sportief zijn, let maar eens op de naam van de plaatselijke sportmasseur.

De tweede week trekken we ietsje zuidelijker en ietsje westelijker. Naar de Biggesee. Een van de grootste stuwmeren van Duitsland en volgens de kaarten een prachtige fietsomgeving. De camping, die we hebben uitgezocht, blijkt nog mooier te zijn dan de eerste. Een schitterend nieuw sanitair gebouw, met kookplaten en een eethoek. Gekker moet het niet worden, maar dit is natuurlijk geweldig voor die fiets reizigers, die koken in hun schoen, roeren met een spaak en eten met het dopje van hun fietsbel.

We hebben altijd weer medelijden met deze vakantie gangers. Ze kunnen mij niet wijsmaken dat je voor het plezier je hele hebben en houen op de fiets sjort, dan te zwaar bepakt de bergen op zweet, xe2x80x99s avonds in een te klein tentje slaapt en dan xe2x80x99s morgens met je xe2x80x9contbijtxe2x80x9d in het vochtige gras moet zitten, want een stoeltje is onmogelijk op de fiets mee te nemen.

Hier werd het zelf warm. We gingen zelf een beetje zweten op de fiets. Kan nooit de bedoeling geweest zijn, maar ik kan mij niet meer herinneren wat we afgesproken hadden toen we dit bedachten.

De laatste dag, hoe kan het anders, het wordt angstvallig donker.

Het is pas twee uur xe2x80x99s middags, daar ligt het niet aan. We zijn gelukkig dicht bij de camping, dus als een gele truidrager naar de tent.

We zijn een paar minuten op ons stekkie of de schuiven gaan open en werkelijk met emmers, troggen, vaten en/of bakken komt het naar beneden. Het begint ook te onweren en eng dichtbij ook.

De vijfde klap volgt direct op het weerlicht. Dit is me te gek en we besluiten om dit noodweer in de auto af te wachten, want voor je het weet zijn we zelf een deel van de barbecue. De auto staat op 4 meter van de tent en die afstand is groot genoeg om drijf te worden.

Vanaf het moment dat we in de auto zaten, is er geen onweersklap meer geweest. Hadden we dus eerder moeten doen. We vinden dit meer dan genoeg reden om lekker uit eten te gaan en alvast de spullen op te ruimen.
Morgen mogen we naar huis.

Vino

Een feesie moest het worden, de Marathon ter gelegenheid van het 750 jarig bestaan van Amersfoort.

Het ging ook mijn vierde A op rij worden. De triple-A status had ik al en ik vraag me af of er een quatro-A status bestaat. Bij deze vind ik dat van wel.

Een hardloop wedstrijd dwars door de brandweerkazerne, de historische wagenwerkplaats van de NS, dwars door het NS station en daar ook de trappen op, door de dierentuin, over het militaire terrein de Vlasakkers, door Zon en Schild en verder vele andere mooie Amersfoortse plekken.

Gewoon een waanzinnige wedstrijd dus, zeker niet snel, maar absoluut speciaal. Ik ging niet voor een goede tijd, maar echt voor de fun. Voor zover fun dan kan bij een Marathon, want het blijft een verschrikkelijk kolere eind. 42 kilometer en een beetje en dat terwijl een normaal mens ergens tussen de 33 en 38 ophoud met te bestaan. Lichamelijk dan, want de hersenen blijven aangeven dat het niet normaal is om jezelf zoveel pijn te doen.

Amersfoort was toch wat zwaarder als ik hem had ingeschat en omdat ikzelf duidelijk mijn dag niet had, liep ik niet prettig. Het begon natuurlijk ook niet lekker in de regen, een beetje fris zelfs en na 13 kilometer (het station) kreeg ik pap in mx92n benen. Ik had ook niet moeten stoppen om wat fotox92s te maken, maar weet dat maar eens van te voren.

Blijft een feit dat het gewoon gein is om in de brandweer kazerne gefotografeerd te worden terwijl ik zelf een foto maak.

Het is fantastisch om het station in te rennen en dan de trap op, luidkeels aangemoedigd door dikke rijen publiek.

Daarna is er het heen en weertje en daar komen we de eerste wedstrijdlopers tegen, ongelofelijk wat gaan die hard. Dat is bijna niet leuk meer, maar aan de andere kant worden zij er voor betaald om zo hard te gaan, terwijl ik dan gewoon aan het werk ben. Ik blijf er wel eerbied voor hebben.

Dan op naar de dierentuin, waar het helaas een beetje troosteloos was door het miezerige weer. Weinig publiek en ook de meeste dieren zaten gezellig binnen bij de open haard.

Op naar de Vlasakkers, ofwel de Bernhardkazerne, waar we langs de tanks liepen en aangemoedigd werden door de jongens van stavast. Die laten zich niet uit het veld slaan door een beetje regen. Helaas is het ook zox92n drie kilometer smerig omhoog. Pijn is fijn, maar die brandende bovenbenen mogen ietsje minder.

Richting het halve Marathon punt bij Zon en Schild. Goeiedag zeg, wat hebben die lui zich een feestje gemaakt. Ze werden helemaal gek. Trommelend op alles waar je op kon trommelen, klappend met de opblaasklappers en gillend en schreeuwend werden we vooruit gepushed. GEWELDIG wat een plezier is het dan weer om te mogen rennen.

Nu komt het minste stuk van de Marathon, althans met dit weer, door de bossen enzo. Weinig publiek, modderig en soppig.

Dan voegt de Halve zich erbij en wordt het heel erg druk. Ook de snelheidsverschillen zijn groot, want zij hebben er pas 5 km op zitten, dus die zijn nog fris. Terwijl ik er redelijk doorheen zit en met mij een groot aantal anderen. Brothers in arms, zullen we maar zeggen.

Langs de Ikea en over de A28. Daar is aan beide kanten een file in de richting van het viaduct. Gaaf, ze kijken naar ons lopers en maken er daardoor een zooitje van op de snelweg. Leuk om te zien en eindelijk een file die ik snap en kan goedkeuren.

Nog een keer door de brandweerkazerne en langs heel veel publiek richting de finish.

Het publiek is zeer alert, want op de startnummers staan onze namen (op mijn shirt trouwens ook) en heel vaak worden we met onze namen aangemoedigd. Zeker op het eind van de martelgang doet dat goed en ik kan dan ook de laatste 4 km aan xe9xe9n stuk doorharken naar het toch altijd weer emotionele moment.

De finishboog met daaronder de rode tijdmat. Ik mag nu stoppen met hardlopen, even gaan zitten en genieten van gefinished zijn.

Ik heb hem uit gelopen, mijn zevende Marathon.

En mijn tijd ? Ik was van plan om er tussen de 4.30 en 5.00 over te doen, omdat ik wilde genieten onderweg en wat fotox92s maken van de speciale plekken. Het werd uiteindelijk 4.22 en een beetje. Geen wonder dat de benen het opgaven.

Een aantal keren stoppen en dingen doen die niets met Marathonlopen te maken hebben en dan weer opstarten is niet aan mij besteed, nou ja, volgende keer beter.

En toch, ja toch, ik heb weer genoten. Het was een fantastische Marathon, met zeer enthousiaste vrijwilligers en met een hoeveelheid publiek die elke andere Marathonstad jaloers moet maken. Nu het over is, ben ik ook de ellende al weer kwijt en ben trots en gelukkig dat ik het weer gehaald heb. Voel ik me toch weer lekker.

Ik lig op schema om in 2010 in NY de tiende te doen, maar eerst even in september Berlijn. Daar liep Haile verleden jaar een wereldrecord in 2.03.59, dus ga ik voor 4.07.58. Het zal mij benieuwen.

Vino