42 kilometer en 195 meter, dat was de reden om naar Berlijn af te reizen. Effe een Marathonnetje doen en dan de stad bekijken. Niets meer en niets minder. Uiteraard op de zaterdag voor de rampdag naar de Marathon markt om mijn startnummer op te halen en wat kleinigheden aan te schaffen. Berlijn heeft dit super voor elkaar. Een heel groot spektakel op het voormalige vliegveld Tempelhof. Echt alles wat met sporten te maken heeft is er te koop en voor redelijk lage prijzen. Zodoende toch weer met teveel spullen terug gekeerd, maar voorruit, we hebben het wel een keertje nodig. Het blijft wel gaaf om met duizenden andere hardlopers op zo’n festival rond te sjokken, te praten, te lachen en ervaringen uit te wisselen. We zijn per slot allemaal strijders in dezelfde strijd.

Trouwens ook van alles wat niets met sporten van doen heeft is er te koop. Weliswaar buiten op het platform, maar daar staan de patattenten, bierbrouwers, snoepverkopers, worstmakers en nog veel meer onduidelijke zaken spullen te slijten zodat je weer een takke eind moet gaan rennen om in model te blijven. Eigenlijk wel goed voor de sport dus. Rietje en ik hebben nog wel een grote pannenkoek met Nutela gescoord. Erg smerig, maar ja, uiterst nuttig voor de broodnodige koolhydraten hxe8.

Dan op zondag: de grote dag, om halfzeven uit bed om wat te eten, sportdrank te mixen, spullen klaar te zetten, zenuwachtig te gaan worden en dan richting de start.

Ongelofelijk, wat zijn 47.000 hardlopers bij elkaar veel mensen. Samen met de supporters en het nu al in grote hoeveelheden aanwezige publiek, zijn er volgens mijn gevoel ruim een half miljoen mensen rond het startterrein.

Gespannen doe ik m’n dingetjes die voor elke start moeten gebeuren; plasje plegen, trainingsbroek uit, loopjasje uit, plasje plegen, oud T-shirt aandoen, krentenbolletje eten, plasje plegen, spullen voor na de race in een tasje proppen, dat tasje afgeven bij organisatie, plasje plegen, Ria en Anneke gedag zeggen, die zeker niet gaan hard lopen, maar zich zullen laten vol lopen, naar het startvak en nog even een plasje plegen voor alle zekerheid. Ik moet er niet aan denken om tijdens de wedstrijd te moeten stoppen om sanitaire redenen. Tempo kwijt en weer opstarten kan ik niet en wil ik niet.

In het startvak wat rekken en strekken en de spieren los en warm maken, niet te vermoeiend doen, de komende vier uur zullen sowieso zwaar genoeg worden.

Dan klinkt het eerste startschot en gaan de rolstoelers van start. Een tiental minuten later worden ook de handbikers weggeschoten en dat allemaal met op de achtergrond de Bolero van Ravel. Majestueus gedaan.

09.00 uur, het startschot voor de Marathon knalt, we mogen weg. Heel langzaam komen we in beweging en na een dikke 10 minuten zie ik de startstreep en kan ik gaan beginnen aan mijn achtste Marathon. Het is enorm druk en de eerste km kan ik niet lekker in mijn eigen tempo komen. Gewoon teveel lopers. Bzzz, zegt dat ding om mijn pols, 5.50 over de eerste 1000 meter. Niet slecht, niet goed, maar het moet sneller.

Kilometer 2 tot en met 20 gaan beter, elke keer tussen de 5,25 en 5,37. Lekker strak ritme, iets sneller dan geplanned, maar het voelt goed. Bij de drankpost van 20 km is het veel te druk, maar omdat het warm aan het worden is moet en zal ik water hebben. ‘T kost me veel tijd, te veel tijd. Uiteindelijk de halve marathon in 1uur59. Nog steeds niet slecht, maar ook niet goed. Een eindtijd van onder de vier uur kan ik wel vergeten en ik zal aardig door moeten stampen om mijn pr van 4,09 te verbeteren. De benen worden zwaar, het lopen wordt zwaar en ik ga zweten. De tussentijden lopen op en in de laatste kilometers moet ik af en toe gaan wandelen. Jammer, maar helaas.

Dan is daar de Brandenburger Tor en 400 meter verder is de finish. Ik bijt op m’n kiezen en ploeter (het voelt niet meer dan hardlopen aan) het laatste stukje, zwaai naar het publiek en voel me ondanks alles best happy.

Eindtijd 4 uur 17. Niet goed en niet slecht. Ik troost me met de gedachte dat Haile Gebreselassi ook 3 minuten langzamer liep dan vorig jaar. Een schrale troost, maar da’s voldoende. Wel weer een Marathon uitgelopen en genoten van de vele bandjes, zangkoren, drummers, orkesten en andere muziekmakers langs de kant. Ook erg veel publiek die iedereen luid toejuicht, toeklapt, trommelt of anderszins lawaai maakt.

Rietje heeft een fantastische Marathon gerend. Met een finishtijd van 5 uur 08 een PR verbetering van maar liefst 23 minuten ! ! ! Het lag dus niet aan het parcours, de drukte of de temperatuur, dat ik en Haile niet beter konden. Rietje kon het dus wel.

De dagen erna zijn om Berlijn te zeit seejen. Een erg mooie stad. Een schizofrene stad. Een stad  van Oost en West, nog steeds zie je grote verschillen. Heerlijk door de stad gezworven, veel gezien en vooral plezier gehad. De Berlijners blijken vriendelijke en behulpzame mensen te zijn. Ze mogen trots zijn op zichzelf, hun stad en hun Marathon.

Berlijn en de Berlijn Marathon zijn niet zo overweldigend en fantastisch als New York, maar ze zijn een hele, hele goede tweede en komen aardig dicht in de buurt.

Effe een paar weken niet hardlopen, nou ja af en toe een klein stukje dan, niet meer dan een kilometer of tien. Of ietsje verder, een kleine halve marathon ofzo. Okxe9 maximaal 25 km dan.

Op naar de Amsterdam Marathon.

Vino